Ուրբաթ, 02.12.2022, 23:02
Ողջունում ենք Ձեզ Հյուր | RSS

Ջուռնալ



Գլխավոր » 2011 » Հուլիս » 2 » Ժամանակը ցույց կտա՝ այս քսան տարվա մեջ ինչ ենք արել (տեսանթյուն)
20:30
Ժամանակը ցույց կտա՝ այս քսան տարվա մեջ ինչ ենք արել (տեսանթյուն)
Նարեկ Կիրակոսյան
«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է երիտասարդ բանաստեղծ Նարեկը (Նարեկ Կիրակոսյան)

- Նարեկ, հունիսի 21-ին Ավ.Իսահակյանի անվան գրադարանում տեղի ունեցավ Ձեր և ընթերցողի հանդիպում-երեկոն: Ի՞նչ է տալիս հասարակության հետ հանդիպումը ստեղծագործողին:

- Հանդիպումն ինձ համար անսպասելի էր: Որպես երիտասարդ բանաստեղծ` չէի սպասում, որ դահլիճում այդքան երիտասարդներ կլինեին, և հիսուն օրինակ գիրքը միանգամից կվերջանա: Մինչ այդ ես լուրջ չէի վերաբերվում իմ գրական գործունեությանը, ես մտածում էի` սա հոբբի է, և փորձում էի սպիտակ թղթին հաղորդել զգացածս, ապրածս: Այդ հանդիպումը Նունե Ավետիսյանի` հանճարեղ ասմունքողի շնորհիվ եկավ փաստելու կամ ապացուցելու, որ իմ պոեզիան ունի ասելիք և այն կարելի է ներկայացնել: Ինձ համար ամենակարևորն այն է, որ իմ պոեզիան ընթերցելիս կամ լսելիս մարդիկ սկսեն մտածել:

- Գրականության մեջ ո՞րն է Ձեր ասելիքը:

- Գրականության մեջ նորություն, թարմություն բերելն է թե՛ ձևի, թե՛ բովանդակության առումով: Գրականության համար ունեմ մի տեսակետ, ավելի ճիշտ` մանիֆեստ. գրականությունը ժամանակի և տարածության ներդաշնակություն է, նրանց բեկման արդյունքում ծնվող բառերի սինթեզ է, որից առաջանում է միտքը, բառը, իսկ բառը բանաստեղծության աուրան է, դրանով է ստանում բանաստեղծությունը ուժ, արժեք, դրանով ես փորձում շրջապատից ստացած ազդակներով զգացածդ, երակներիդ մեջ անցկացնելով, թղթին հանձնել:

- Ի՞նչ իմպուլսներ եք ստանում շրջապատից:

- Եթե անկեղծ ասեմ, ես շրջապատից չեմ ստանում այն ազդակները, որ կարող են ստեղծագործելու մղել: Հայաստանում բանաստեղծն իր համար փակված իր սենյակում իր մտքերի, զգացմունքների, երազանքների, իր գաղափարախոսության միջոցով փորձում է արտահայտել, համատարած գորշության մեջ փորձում է գոռալ, մտացարկել:

- Նարեկ, ինչ-որ մի պահ դադարել էիք ստեղծագործել, ի՞նչը նորից ստիպեց վերադառնալ` ներքին մղո՞ւմը, թե՞...

- Պատճառն այն էր, որ ես չէի մտածում` լուրջ գործով եմ զբաղվում: Ըստ իս` ի վերջո գրականությունը, արվեստը համընդհանուր սպառման առարկա չեն:

Բանաստեղծի գլխավոր միտքը, գաղափարախոսությունն այն է, որ դու ապրվածդ, զգացածդ բաց նյարդի նման հաղորդես դիմացինին, որ նա զգա ջղաձգությունդ, ներքին ազդակներդ, տարածության մեջ ինչ-որ բան զգալդ: Հետո ընկերս տեղադրեց բանաստեղծություններս ինտերնետում, ինչը խթանեց իմ և հասարակության միջև կապը, սկսեցին ինձ հետ բանավիճել, չհամաձայնել, և նույն ինտերնետը պատճառ հանդիսացավ իմ և Նունե Ավետիսյանի «հանդիպմանը»:

- Նարեկ, երբևէ մտածե՞լ եք Գրողների միության անդամ դառնալ:

- Գրողների միության անդամ չեմ և երբեք ցանկություն չեմ ունեցել: Ինձ համար գրողը առաջին հերթին պետք է իր համար գլուխը կախ իր գործն անի, իսկ ժամանակն ինքը կորոշի` դու ունե՞ս այդ արժեքը, որ կմնաս գրականության անդաստանում, թե՞ ժամանակի հետ կանցնես կգնաս: Առհասարակ Գրողների միությունը Սովետական Միությունից մնացած կառույց է, որ ատրիբուտային ձև է ստացել... ինչպե՞ս կարող ենք պատկերացնել Ֆրանսիայի կամ ԱՄՆ-ի գրողների միություն: Գրողը պետք է ունենա ազատ խոսք, արվեստագետը պետք է լինի ամեն ինչի առաջին քննադատը, ամեն ինչ ազատ ներկայացնելու ունակություն պետք է ունենա, գրողը նախ իր ներքին ազատությունը պետք է արտահայտի:

- 2012-ին ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի կողմից Երևանը ճանաչվել է գրքի մայրաքաղաք: Այս տարի Ժնևում գրքի փառատոնին Հայաստանը սալոն ունեցավ, անգամ երիտասարդ գրողներ մեկնեցին այնտեղ: Ի՞նչ եք կարծում` Երևանը արժանի՞ է գրքի մայրաքաղաք լինելուն:

- Այո՛, Երևանն արժանի է, թեկուզ հենց միայն ժամանակակից գրականություն ներկայացնելով: Սակայն, ինչ խոսք, բացերը այստեղ շատ են: Մեզ մոտ սարսափելի կաղում է թարգմանական գրականությունը, մենք այս տարիների ընթացքում չստեղծեցինք մեծ թարգմանական դպրոց: Օրինակ` Ռուսաստանն ունի թարգմանական հզոր դպրոց. ամեն ինչ նրանք հոյակապ թարգմանում են` սկսած աղբից, վերջացրած բարձրարժեք գրականությամբ: Մյուս կողմից` մեզանում կաղում է գրաքննադատությունը, որովհետև դա այն լիցքը պետք է հաղորդի, որից պետք սկսվի գրական դաշտ, իսկ այսօր այս առումով մեզանում ճահիճ է, միայն ինտերնետային քննարկումներն են այս բացը ինչ-որ կերպ լրացնում, որը գործընթացը արագացնում է, ուրիշ աշխարհ տեղափոխում: Եվ առհասարակ, մենք գրաքննադատություն համարյա չունենք:

- Նարեկ, եթե դուրս գանք ստեղծագործական դաշտից, այսօր մեր իրականության մեջ ի՞նչ խնդիրներ եք տեսնում, որոնց հետ հնարավոր չէ հաշտվել:

- Գրողից դուրս` ես Երևանում ապրող մարդ եմ, ինչպե՞ս կարող է այստեղ խնդիրներ չտեսնեմ: Այստեղ ամենամեծ խնդիրը խոսքի ազատության, մարդու իրավունքների համատարած ոտնահարումն է:

- Մի՞թե գրականության մեջ ստեղծագործողները ինչ ուզում, այն չեն տպագրում: Իրականում գրականության մեջ սահմանափակում խոսքի ազատության առումով չկա:

- Փառք Աստծո, այսօր գրաքննություն չկա, բայց փոխարենը կա այնպիսի գռեհկաբանություն: Վերջերս կարդում էի ժամանակակից գրողներից մի ակնարկ... ինքը ցանկություն ունեցավ մոր հանդեպ... Պատկերացնո՞ւմ եք... գրականությունը պետք է ունենա ասելիք, միայն սեռական կամ գռեհկաբանության վրա չհենվի: Չարենցի սեռական բանաստեղծությունները կարդալիս զգում ես նրա հզորությունը, ռիթմիկան, ներքին բոցը, մարմնական սիրո զգացողության վեհ գաղափախոսությունը: Ի վերջո, գրականությունը պետք է տարբերվի գռեհկաբանությունից:

Մենք դեռ անկախության քսան տարիների գրականությունը չենք ստեղծել, վառ անհատականություններ դեռ չկան, ովքեր էլ կան, չեն երևում ասպարեզում, ժամանակը, ի վերջո, ցույց կտա` այս քսան տարվա մեջ մենք ինչ ենք արել: Տեսեք` Կոլումբիայում կամ Լատինական Ամերիկայում, Եվրոպայի շատ երկրներում ինչպիսի գրականություն է ստեղծվում... Այնինչ մենք գրական մեծ պաշարից հետո անկում ապրեցինք, չնայած, կրկնում եմ, ով ինչ ստեղծեց այս քսան տարիների ընթացքում` ժամանակը ցույց կտա, բայց ավելի ուշ:
 

Աղբյուր`http://1in.am/arm/armenia_interview_25197.html



Կատեգորիա: Գրականություն | Դիտումներ: 1172 | Ավելացրեց: admin | Ռեյտինգ: 0.0/0
Ընդամենը մեկնաբանություններ: 0
Նյութեր ավելացնելու համար հարկավոր է գրանցվել:
[ Գրանցվել | Մուտք ]

Website translator

Գլխավոր մենյու

Եղանակ և Ժամ

Ancient Armenian Calendar

Ռադիո

Որոնում

Օրացույց

«  Հուլիս 2011  »
ԵրկԵրքՉրՀնգՈւրբՇբԿիր
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Վիճակագրություն



Ancient Armenian Calendar


Օնլայն: 1
Հյուրեր: 1
Օգտվողներ: 0