Երեքշաբթի, 06.12.2022, 15:53
Ողջունում ենք Ձեզ Հյուր | RSS

Ջուռնալ



Գլխավոր » 2011 » Հուլիս » 16 » Քաղաքացի՛ն պիտի բծախնդիր լինի
16:48
Քաղաքացի՛ն պիտի բծախնդիր լինի
Սերժ Ավետիքյան
Ֆրանսահայ ռեժիսոր եւ դերասան, անցած տարի Կաննի միջազգային մրցույթում «Ոսկե արմավենի» մրցանակին արժանացած Սերժ Ավետիքյանի ֆիլմերն այս տարի էլ ներկայացված են «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնին, եւ նա դեռեւս գտնվում է Հայաստանում:

Արվեստագետի հետ երեկ մենք զրուցեցինք մասնավորապես արտագաղթի թեմայով: Տասնամյակներ ապրելով Ֆրանսիայում` նա թեեւ շատ լավ է խոսում հայերեն, բայց «արտագաղթ» բառին անծանոթ էր: Պարզաբանումից հետո Ավետիքյանը պատասխանեց մեր հարցերին, որի ընթացքում ասաց նաեւ, թե չի հասկանում` ինչ խնդիր է լուծելու նորաստեղծ Սփյուռքի նախարարությունը, կամ ինչ է նշանակում «Մեկ ազգ, մեկ մշակույթ» կարգախոսը: «Չի կարող լինել մեկ ազգ, մեկ մշակույթ հայերի դեպքում, որովհետեւ հայերը մի ազգ են, բայց մշակույթները` զանազան: Պետք է այդ մշակույթներն ընդգրկել, ինտեգրել մեր փորձի մեջ»,- ասաց ռեժիսորը:

- Պարոն Ավետիքյան, արտագաղթն այսօր Հայաստանի համար լրջագույն խնդիր է, եւ տարբեր մտավորականներ ահազանգում են դրա տագնապալի տեմպերի մասին: Հնարավո՞ր է` դուք, որպես հեղինակություն, վերադառնաք հայրենիք` օրինակ ծառայելու, որպեսզի կանխվի այս արտագաղթը:

- Ես հերոս չեմ: Ես չեմ վերադառնա:  Եւ գալ, ապրել այստեղ ամեն օր ես չեմ կարող, ես արդեն լիովին ինտեգրված եմ ֆրանսիական կյանքում: Եւ ես իրավունք չունեմ որեւէ մեկին ասել` ինչո՞ւ ես գնում, ինչո՞ւ ես լքում հայրենիքդ: Ես ինքս չեմ ապրում հայրենիքում: 40 տարի է` բնակվում եմ Փարիզում, որովհետեւ հենց իմ ծնողները 47 թվին են եկել այստեղ (Հայաստան.-հեղ. ) ու «քաշվել» են, ինչպես ասում են հայերեն լեզվով: Իրենք չգիտեին` ո՞ւր են գնում, ինչի՞ համար: Պատրիոտիզմի համար էին գնում, բայց սովետական կարգերի ժամանակ դուք շատ լավ գիտեք` ինչպես իրենց ընդունեցին, եւ ինչ ստացվեց այդ «ախպարների» հարցով: Ես չեմ ուզում ասել, որ ամեն անգամ պատմությունը կրկնվում է, բայց ամեն անգամ կարծես թե կրկնվում է` հորինելով ինչ-որ մի նոր բան, որից դաս կարծես թե չի ստացվել: Մենք կարող է այսօր հերոսի պակաս ունենք, որովհետեւ այն ժամանակաշրջանը չէ, երբ հերոսներն են խոսում: Հայրենիքը լքելու, դուրս գնալու հարցը, իմ կարծիքով, պետք է անպայման Հայաստանի քաղաքական գործիչները եւ հասարակությունը լուծեն: Ուրիշ ոչ ոք չի կարող դա անել: Դա նշանակում է ի՞նչ. դա նշանակում է գործ, տնտեսության զարգացում: Դա նշանակում է ուտոպիա, դա նշանակում է ինչ-որ մի պրոյեկտ:

- Դուք գոնե տարին մեկ անգամ Հայաստանում եք լինում «Ոսկե ծիրանի» շրջանակներում...

- Մոտավորապես այդպես:

- Ի՞նչ միտում եք նկատում` դեպի անկո՞ւմ է գնում Հայաստանը, թե՞ ընդհակառակը:

- Ես ձեզ ճիշտն ասեմ. ես միշտ գալիս եմ Հայաստան պրոյեկտներով: Թե կինո եմ ցույց տալիս, թե թատրոնում եմ բեմադրում, թե այս, թե այն: Ես երբեք ինձ չեմ զգում անջատված կամ դատարկության մեջ: Բայց ես այնպիսի միջավայրում եմ գտնվում, որ քիչ եմ տեսնում աղքատությունը, քիչ եմ դուրս գալիս Երեւանից: Ուրեմն, նշանակում է` ես իրականությունից կտրված եմ:

- Իսկ չե՞ք հետաքրքրվում, չե՞ք ուզում գնալ, տեսնել` ինչպիսին է այդ իրականությունը:

- Գիտե՞ք ինչ, ոչ թե չի հետաքրքրում, այլ նախ ժամանակը չի թույլատրում դա, որովհետեւ գալիս եմ գործով: Երկրորդ` ինչքան էլ չտեսնեմ, մեկ է` տեսնում եմ: Ես հայերեն եմ խոսում եւ հնարավորություն ունեմ միայնակ տաքսի նստել: Դուք գիտեք, որ Երեւանի վարորդները գիտեն, խոսում են, ասում են: Եւ ես սիրում եմ կիսվել նրանց հետ: Ու վերջ, արդեն հասկանում եմ:

- Եւ ի՞նչ եզրակացության եք եկել:

- Եզրակացությունը հետեւյալն է, որ կարծում եմ` կրիզիսն այսօր կապիտալիստական բոլոր երկրներին է դիպել, իսկ այստեղ այն ավելի քիչ է երեւում, որովհետեւ արդեն կրիզիսի մեջ էր Հայաստանը: Այստեղ ավելի քիչ է երեւում, որովհետեւ օրինավոր դրամի շրջանառումը ավելի քիչ է, քան թե ոչ օրինավորի: Ուզում եմ ասել` դրսից եկած գումարները, որոնք ընտանիքներին են հասնում, չեն հաշվվում էկոնոմիկայի մեջ: Լրիվ զուգահեռ էկոնոմիա է գնում, եւ անհնար է ասել, թե սա ի՞նչ արդյունքի է բերելու: Բայց ես տեսնում եմ, որ գնալով քաղաքը ճոխացել է: Ինչո՞ւ այսքան ռեստորան կա, չեմ հասկանում: Ես փառատոնի հետ էլ եմ գնում ռեստորան, տեսնում եմ, որ 2 հոգի է, 3 հոգի է, բայց հա ռեստորան է շարված, հա սրճարան է շարված, հա գինետուն է շարված: Կամ վերցնենք հյուրանոցների հարցը: Հասկանո՞ւմ եք, ծայրահեղությունն է խնդիրը: Հասարակության մեջ չեմ տեսնում միջին խավ, տեսնում եմ աղքատներ եւ հարուստներ: Բայց 20 տարվա անկախության մեջ շատ դժվար է, այդքան արագ չի ստացվում նորը կառուցել:

- Պարոն Ավետիքյան, վերադառնանք արտագաղթի թեմային, կարծում եք այսօր հատկապես ի՞նչն է ստիպում հայերին` ընտանիքներով կամ միայնակ լքել Հայաստանը, թողնել տունը ու գնալ:

- Ես իրենց հոգու մեջ չեմ, հասկանո՞ւմ եք: Ես կարծում եմ, որ իրենք մտածում են` ուրիշ տեղ ավելի լավ է: Պարզվում է, որ իրենք երեւի իրենց ճնշված են զգում, իրենք հիասթափված են իբրեւ անձնավորություն, թե ինչպես իրենց հաշվի չեն առնում, բանի տեղ չեն դնում, ոնց որ ասում են: Որովհետեւ հիմա պետությունը տեր չի ուզում կանգնել, որովհետեւ սա է կապիտալիզմի վերջնական հարցը: Կապիտալիզմը նրա վրա է հիմնված, որ ինդիվիդուալ ձեւով դեմոկրատական երկրում մարդն իրավունք ունի հարցուփորձ անել կառավարությանը, որովհետեւ ինքն է ընտրում: Հիմա պետք է իմանանք, թե այստեղ դեմոկրատիան ուր է հասել, ով է ում ընտրում, եթե ընտրում է, եւ ժողովրդի մեջ ինչքան ներքին ուժ եւ միասնականություն է մնացել, որ իրենք կարողանան ինչ-որ բան ուզել, որեւէ մի բան անել: ...Քաղաքացին ինքը պետք է բծախնդիր ձեւով մոտենա իր իրավունքներին, իսկ դրա համար պետք է իրեն միայնակ չզգա եւ աշխատի մյուսների հետ: Դա նշանակում է փոխհարաբերություն, երկխոսություն: Այդ ամենը կա, ես չեմ ասում` չկա: Կա, բայց ճնշված է, ձեւավորման փուլում է:

Աննա Զախարյան

Աղբյուր`http://www.armtimes.com/26574
Կատեգորիա: Կինո | Դիտումներ: 715 | Ավելացրեց: admin | Տեգեր: հարցազրույց, Սերժ Ավետիքյան, Ոսկե ծիրան» 8-րդ միջազգային կինոփառ | Ռեյտինգ: 0.0/0
Ընդամենը մեկնաբանություններ: 0
Նյութեր ավելացնելու համար հարկավոր է գրանցվել:
[ Գրանցվել | Մուտք ]

Website translator

Գլխավոր մենյու

Եղանակ և Ժամ

Ancient Armenian Calendar

Ռադիո

Որոնում

Օրացույց

«  Հուլիս 2011  »
ԵրկԵրքՉրՀնգՈւրբՇբԿիր
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Վիճակագրություն



Ancient Armenian Calendar


Օնլայն: 1
Հյուրեր: 1
Օգտվողներ: 0